Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
ZAMKNIJ X

Monachomachia - Omówienie i geneza

    "Monachomachia" jest poematem, który w 1778 roku w Lipsku anonimowo opublikował Ignacy Krasicki. Bez problemu rozpoznano, kto krył się za satyrą wymierzoną w duchowieństwo zakonne. Pomysł na napisanie tego dzieła przyszedł autorowi pod wpływem rozmów z Fryderykiem II, królem pruskim. Dowiedział się o sporze między dwoma zakonami: dominikanów i karmelitów; te właśnie zakony zostały przedstawione w "Monachomachii" w krzywym zwierciadle, ośmieszając wady ludzi, którzy uważali się za bliskich Bogu.
    Tworząc poemat Krasicki oparł się na tradycji poematów heroikomicznych, np. "Pulpicie" Boileau, a także na eposach antycznych i rycerskich („Iliada” Homera, „Jerozolima Wyzwolona” Tassa), z których zaczerpnął podniosły styl wypowiedzi, układy rymów czy schemat fabularny. Poemat składa się z sześciu pieśni, podzielonych na ośmiowersowe strofy, zwane oktawami. Wersy mają po jedenaście zgłosek.
    Tematem utworu jest wspomniany spór dwóch zakonów. Nie dowiadujemy się, co jest przedmiotem sporu, ale z zachowania zakonników możemy przyjąć, iż jest to jakiś drobiazg. Fabułę podzielono na dyskusję, naradę oraz bitwę, złożone z opisów i monologów; sama akcja toczy się w szybkim tempie. Bohaterami utworu są pełni wad mnisi - ludzie oderwani od rzeczywistości, zacofani, próżni, nie znający umiaru, leniwi i kłótliwi. W epoce oświecenia, tego typu przedstawienia kleru były częste. Nie chodziło o ośmieszenie wszystkich ludzi duchownych, ale tych, którzy sami wynaturzali obraz swego stanu. Utwór parodiuje także gatunek poematu heroikomicznego i barokowy styl wypowiedzi, wyolbrzymiając ich cechy do granic absurdu.
    Krytyka, będąca sama w sobie poważną kwestią, została w "Monachomachii" złagodzona przez humorystyczne spojrzenie na wydarzenia. Krasicki zastosował wiele odmian komizmu: